Eenzaam torent het kerkje van Pomerol uit boven de zachtglooiende wijngaarden. En in het dorpje zelf is het kerkje net zo eenzaam. Misschien staan er nog twintig huizen, maar daarmee houdt het op. Toch is juist dit dorpje de naamgever van het gebied waar enkele van ‘s werelds duurste wijnen vandaan komen.

Petrus, Vieux Chateau Certan, Trotanoy, Chateau le Pin zijn van oudsher de grote sterren, op de voet gevolgd door wijnen als La Fleur-Petrus, La Conseillante en l’Evangile. Het zijn de wijnen die iedere sommelier van een groot restaurant graag op de kaart heeft staan, liefst met zoveel mogelijk jaargangen. Geologisch gezien is Pomerol interessant. Een zanderige kleibodem met gravel in een enorme variatie. Bijna per wijngaard. Naar het oosten, richting Saint Emilion domineert de klei langzaam de bodem. Ideaal voor de merlot die hier voor 75% aangeplant is. Cabernet franc – in Pomerol bekend als Bouchet – is goed voor 20%. Vreemd genoeg speelt de cabernet sauvignon geen belangrijke rol.

Vrijwel alle chateaux hanteren zeer lage opbrengsten, ook de minder bekende, waardoor de kwaliteit van Pomerol over het algemeen zeer hoog is. De wijnen zijn zeer geconcentreerd en opvallend snel (binnen 5 jaar) op dronk. Daarna kunnen ze nog lang bewaard worden.

Pomerol is geen dorp voor de doorsnee wijntoerist. Daarvoor staan de wijnhuizen te veel op afstand. Er zijn nauwelijks proeverijen en het ook bijna niet mogelijk om de wijn rechtstreeks te kopen. Vrijwel alle wijnen worden hier verkocht via de negoces. En net als de wijnen die in dit kleine gebied geproduceerd worden en op afstand staan van andere wijnen, lijken ook de inwoners zich op dezelfde afstand te houden. Gesloten, maar misschien na vijf jaar heel aardig om er een leven lang vrienden mee te blijven.